LÓD

Icel wywodzi się z niewielkiego rodzinnego warsztatu, który trzech braci założyło w latach 40. XX wieku, gdzie obrabiali stal i wytwarzali sztućce kuchenne oraz gospodarskie. Warsztat ten mieścił się w małej wiosce Ribafria, niedaleko Benedity. Początkowo asortyment obejmował scyzoryki i kilka noży, które były w całości wykonywane ręcznie. Stal używana do produkcji była stalą węglową, a kucie i hartowanie odbywało się przy użyciu prymitywnych narzędzi zasilanych energią pochodzącą z węgla. Rękojeści wykonywano z rogów i kości zwierzęcych. Wraz ze wzrostem produkcji dystrybucja stała się bardziej regionalna niż lokalna, co pozwoliło na dostępność produktów w sklepach i na targowiskach w całym kraju, głównie dzięki transportowi kolejowemu.